Archive | My Take RSS feed for this section

Sino “Sila”?

30 Mar

Here’s my sharing in our parish’s Lenten Recollection. Peace! 🙂

=============

Napadalaw ako sa National Bilibid Prisons sa Muntinlupa noong nakaraang taon bilang requirement sa isang subject ko sa Law School. Doon ko nakilala si Jemar, (di niya tunay na pangalan) labing-anim na taong gulang. Nasa medium security confinement siya kasama ang iba pang kabataang itinuturing na Children in Conflict with the Law o iyong mga kabataang lumabag sa batas. Taga-Negros Occidental si Jemar at panganay sa tatlong magkakapatid. Di nakapag-aral dahil sa kahirapan. Natutong magnakaw sa murang edad at kalaunan ay nakasaksak at nakapatay. Wala pa siyang isang taon sa Bilibid ngunit ayon sa kanya ay parang forever na siyang nakakulong doon. Di niya tiyak kung ilang taon ang kanyang sentensya ngunit sigurado siyang mahigit isang dekada ang kanyang ilalagi roon. At hindi raw naging madali sa kanya ang adjustment sa nilipatang kulungan. Sa medium security kasi, ay hindi lang ang mga CICL ang naroon kundi pati na rin ang mga matatandang inmates. Tinanong ko kung kailan siya huling nakatanggap ng dalaw mula sa kanyang pamilya. Ang sabi niya, “Di sila dumadalaw. Mahirap kasi walang pamasahe. Di ko nga alam kung natatandaan pa nila ako eh. Lalo na yung bunso.” Nanahimik na lang ako dahil alam kong kahit anong sabihin ko ay hindi makakapagpabago sa nararamdaman niya.

11082643_10204917377468214_5653980073401846005_n

Sa ebanghelyo, inilalarawan sa atin ang eksena sa Golgota noong Biyernes Santo. Mataas na ang araw. Nakapako si Hesus sa krus at sa magkabilang gilid niya ay may dalawang kriminal na tulad niya ay nakapako rin. Sa ibaba nila ay naroon ang mga guwardya at sundalo na pagod sa maghapong nagdaan. Patapos na ang araw at hinintay na lamang nilang malagutan ng hininga ang mga nakapako upang sila ay makauwi na. At marahil para maaliw, nagsugal na lamang sila upang malaman kung kanino mapupunta ang mga naiwang gamit ng mga nakapako.

Sa gitna ng eksenang ito, isang panalangin ang nasambit ni Hesus, “Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.

Ama, patawarin mo sila sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.

Sino nga ba ang Sila na inihihingi ng kapatawaran ni Hesus? Sino nga ba silang ipinakikiusap niya sa Ama kahit na hindi nila nauunawaan ang kanilang mga nagawang kamalian?

Ang mga sundalo kaya na sila mismong nagpako kay Hesus sa krus at nagtayo nito sa lupa sa gitna ng init ng araw? Sila na nagsasabing sumusunod lamang sa utos. Sila na ang bawat pagpako sa krus ay bahagi lamang ng kanilang trabaho. Sila na nagsasabing, “Trabaho lang,  walang personalan.”

Si Pilato kaya na siyang nag-utos na ipako sa krus si Hesus sa kabila ng kanyang paniniwala na wala itong ginawang masama? Si Pilato na nagsalita nang labag sa kanyang puso at isip dahil mas makikinabang siya kung kanyang pagbibigyan ang kagustuhan ng mga lider at ng taong bayan. Siya na nagpadala sa takot na matanggal sa posisyon kung sasabihin ang totoo at nararapat. Siya na naghugas kamay at nagsabing wala akong kinalaman sa nangyari at sa mangyayari pa.

Ang mga punong pari kaya at ang mga eskriba? Sila na ginawang palengke, pinagkakitaan, pinakinabangan, at binaboy ang templo. Sila na nagalit nang dumating si Hesus at nilinis ito at nangaral laban sa kanilang mga balikong gawain. Sila na dahil sa sobrang galit kay Hesus ay binayaran si Hudas upang magtaksil, nag-utos sa mga sundalo para dakpin si Hesus sa Hardin ng Gethsemani, kumuha ng mga testigo laban kay Hesus at iniharap siya kay Pilato, at nagtanim ng mga kasinungalingan sa taong bayan para pagtakpan ang kanilang kasamaan. Sila na nasa pwesto ng kapangyarihan at nagtatamasa ng kaginhawahan dahil sa korapsyon at kayamanan.

Ang mga pariseyo at saduseyo kaya na noong una pa man ay galit na kay Hesus? Sila na sumimangot at umismid nang marinig nila ang mga pangaral ni Hesus tungkol sa kaharian ng Diyos. Sila na nagsasabing sila lamang ang tama sa usaping moralidad at ispiritwalidad. Sila na sarado ang isip, hindi bukas sa realidad ng buhay, at mas pinahahalagahan ang tradisyon at nakaugalian kahit na ang mga ito ay nagiging dahilan ng opresyon at kawalan ng katarungan.

O di kaya… Ikaw at ako. Tayo na tulad ng mga sundalo, ni Pilato, ng mga punong pari, pariseyo, saduseyo, at mamamayang hudyo. Tayo na bahagi ng sistema at istrukturang mapang-api at mapanghusga. Tayo na bahagi ng lipunang hindi marunong makinig sa boses ng mga mahihirap at naaapi at kampante na lamang sa status quo habang nakikinabang at pinoprotektahan ang pansariling interes.

Malaking abala nga naman kung magtatanong at magiging mapanuri. Nakatatakot nga namang makabangga ang mga pulitiko kahit na tuwing eleksyon ay talamak ang bilihan ng boto at kulang na kulang naman ang serbisyo. Mas madaling maglabas ng sama ng loob sa mga kaaway sa Facebook sa halip na kausapin sila at makipagdayalogo. Mas madaling mag-Like at Share sa Social Media kaysa tumayo at lumabas ng bahay upang tumulong sa mga pamilyang walang makain o kaya ay sumali sa mga gawain ng komunidad na naglalayong makapagbigay ng serbisyo sa mga nangangailangan. Mas maiging tumahimik na lang kapag may nakita tayong kaklaseng nangongopya kaysa magsumbong para di tayo mabansagang sipsip at sumbungero. Mas madaling manakit at manukso ng mga bakla, tomboy, at may kapansanan kaysa makita tayong kasama sila o kaya naman ay kaibiganin sila dahil baka tayo ay mabansagang mahina rin tulad nila.

Ang katahimikan ay hindi laging nangangahulugan ng kapayapaan lalong lalo na kung ang katahimikang ito ay bunga ng takot at pagsasawalang bahala. Wala tayong kapayapaan kung sa kabila ng ating sinasabing kaginhawahan ay may batang umiiyak at walang makain, may batang hindi makapasok sa paaralan dahil sa kakulangan ng pera, may mga trabahador na bukas lang ay mawawalan na ng trabaho dahil endo na o tapos na ang kanilang kontrata. Walang kapayapaan hanggang may mga babaeng nabubugbog ng asawa, kung may pag-iisip pa ang ilan na ang mga bakla, tomboy, at may kapansanan ay mahihina at salot sa lipunan. Walang kapayapaan kung may mga pumapatay pa dahil sa relihiyon.

Hindi kapayapaan ang maipakulong ang lahat ng mga magnanakaw at mga mamamatay-tao habang may mga taong ninanakawan ang bayan at pinapatay tayo nang unti-unti sa pamamagitan ng pagkakait ng mga serbisyong makapagdudulot sana ng maraming oportunidad sa mga mahihirap at mag-aangat sana sa kanilang kalagayan sa buhay. Walang tunay na kapayapaan hangga’t ang sistema at istruktura ng ating lipunan ay patuloy na magtutulak sa mga kabataang katulad ni Jemar na maniwalang wala na silang pag-asa, maniwalang wala nang ibang paraan para sila ay mabuhay kundi karahasan, at maniwalang hindi na mahalaga ang kanilang dignidad. Walang kapayapaan kung hindi tayo totoong magmamalasakit sa mga tulad ni Jemar na kumapit na sa patalim para lamang mabuhay.

Hindi ito ang kapayapaang iniiwan at inihahandog sa atin ni Hesus.

Siya’y dumating upang tayo’y ilapit sa Ama. Dumating siya upang ipabatid sa atin ang kaharian at kalooban ng Diyos. Tinuruan niya tayo tungkol sa tunay na pagmamahalan at pagkalinga sa bawat isa lalo na sa mga mahihina at mahihirap. Nangaral din siya tungkol sa pagkakapantay-pantay sa lipunan at sa mata ng Diyos Ama. Sa gitna ng lahat ng ito ay alam niyang maaaring maraming magalit sa kanya, maraming tataas ang kilay at magnanais na siya ay mawala sa eksena. Alam niyang ito ang magiging dahilan ng kanyang kamatayan sa krus! Ngunit sa tuwing siya ay aalihan ng kaba at alinlangan, madalas natin siyang makikitang nakikipag-usap sa Ama. Idinudulog ang laman ng kanyang puso at isip. Ang ugnayang ito sa Ama ang nagpapalakas sa kanya. Ito ang nagpapalakas sa kanya at nagbibigay ng pag-asa na sa dulo ay hindi masasayang ang kanyang ginagawa dahil ang lahat ng ito ay para sa kabutihan at naaayon sa puso ng Diyos Ama. Dito niya hinugot ang kanyang dasal sa Ama na patawarin ang mga humiling ng kanyang kamatayan dahil sa kabila ng kasamaan nila ay hindi nila alam ang kanilang ginagawa.

Ito ang hamon sa atin bilang mga Kristiyano, bilang mga tagasunod ni Kristo. Alam kong mahirap. Alam kong nakakakaba. Alam kong nakatatakot. Ngunit tulad ni Hesus, nariyan ang Ama na nagpapalakas ng loob natin. Heto ang bilin sa atin: Magalak kayong lagi sa Panginoon. Inuulit ko, magalak kayo! Ipadama ninyo sa lahat ang inyong kabutihang-loob. Malapit nang dumating ang Panginoon. Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay. Sa halip, hingin ninyo sa Diyos ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat. At ang kapayapaan ng Diyos na hindi kayang maunawaan ng tao ang siyang mag-iingat sa inyong puso at pag-iisip dahil sa inyong pakikipag-isa kay Kristo Hesus.

Advertisements

At the Parish Lenten Recollection

30 Mar

So I was asked to be one of the sharers in our parish’s Lenten Recollection. It happened last Saturday, March 28.

11038250_10203912662396756_3396925133706124973_o

We did it differently this year. Instead of having just one speaker or resource person, seven parishioners were selected to share on each of the Seven Last Words of Christ relative to peace and peace-building. The poster above bears the theme of the recollection.

The sharers were chosen not just for their talent in public speaking (as I am clearly wanting in this department) but for the wealth of their personal experiences from which they could draw their sharing. The areas that were touched included inner peace, peace within the family, peace in the community and society, and accepting one’s mission and vocation.

The sharers. (L-R) Sr. Maritoni Serapion, OSS, Sis. Gilda Brad, Sis. Dolly Balisnomo, Sis. Cory Arevalo, Bro. Leo Lloren, Bro. Nelson Lim, and Butch Evarola

The sharers. (L-R) Sr. Maritoni Serapion, OSS, Sis. Gilda Brad, Sis. Dolly Balisnomo, Sis. Cory Arevalo, Bro. Leo Lloren, Bro. Nelson Lim, and Butch Evarola

I was given the first words: “Father, forgive them, for they do not know what they are doing” (Luke 23:24), and I related it to peace in the society. Tita Gilda shared a reflection on the words “Amen I say to thee, this day you shall be with me in paradise” (Luke 23: 43) and connected it to the plight of OFW families. Sis. Cory, a Pro-Life advocate, also shared about the family but in relation to the third words: “Woman, behold your son. After that, he said to the disciple: Behold your mother” (John 19: 26-27).

Bro. Nelson was the fourth to share (“My God, my God, why have you abandoned me?” Matthew 27:46) and he brought us with him in his recollection of his late wife’s final hours and how he questioned God’s seeming refusal to grant his wife more years. For his part, Bro. Leo shared about his thirst for God despite having “good” breaks in his career (“I thirst!” John 19:28).

Sr. Toni started her sharing by comparing her vocation story with that of a caterpillar’s metamorphosis into a beautiful butterfly, a process of dying to one’s self to heed a higher calling (“It is finished.” John 19:30). And for the last words: “Into your hands, Lord, I commend my spirit,” (Luke 23:46), Sis. Dolly shared the difficulty and glory of total surrender to the Lord.

In between the sharing were moments of silence, songs, and prayers said by selected kids.

Fr. Tuzzi Flores, SSP, parish priest, closed the night with a simple reminder for the community to always strive to work harmoniously together to bring about a community of peace. As a way of saying thanks, he gave each on of us this beautiful image of the St. Joseph sleeping on his side.

The Sleeping St. Joseph

The Sleeping St. Joseph

According to Fr. Tuzzi, Pope Francis spoke about how he would slip in pieces of paper where he wrote anything that bothers him under the pillow of St. Joseph so he could dream about it and help him pray over those problems and concerns. The Pope, he said, told this story when he visited last January. Interestingly, everybody seems to know about this, including Babs and Mama, except me! 😀

The church was full that night and we heard very positive feedback from those who attended. I was told that this may be repeated in the recollections to come. Yes, I agree. Life experiences really hit home and because of the variety of the sharings, there is surely at least one that would speak to an attendee. The night ended with the community with candles lit singing “Let there be peace.”

Lastly, I would like to make a shoutout to those who worked in the background and  made sure that things are in order and smoothly flowing. Special thanks to the choirs as well: San Jose Male Choir, Mater Dolorosa Chorale, Couples for Christ Music Ministry, Simeon’s Choir, and Second Chronicle Choir. Thank you very much, beautiful people!

IMG_3806

(L-R) Mon Salcedo, Let Salcedo, Bheng Celon, Leslie Mulay, Malou Lumacang, Jhoya Morales, and Fr. Tuzzi. Not in the picture is Fr. Ramil Tapang, SSP

Pasko: Pagtupad sa Pangako ng Dakilang Pag-ibig

24 Dec

IMG_2796

Bakit nga ba ang love… complicated?

Ayon sa isang paborito kong manunulat na si Ricky Lee, sa kanyang librong Para kay B, “Me quota ang pag-ibig. Sa bawat limang umiibig, isa lang ang magiging maligaya. Ang iba, iibig sa di sila iniibig. Iibig nang di natututo. O iibig sa wala. O di iibig kailanman.”

Sino sa atin ngayon dito ang kasama sa 1 out 5 na liligaya sa pag-ibig? At sinu-sino sa atin ang kasama sa apat sa bawat lima na dinevastate ng pag-ibig? Taas ng kamay!

At paano nga ba natin malalaman kung ito ay pag-ibig na at hindi lang crush o infatuation? Pag-ibig daw ito kung “Kakabog ang dibdib mo, kikiligin ang kalamnan mo at kikirot ang puso mo. Kabog, kilig, kirot. Kapag naramdaman mo ang tatlong K, umiibig ka.”

Uulitin ko: Kabog, Kilig, Kirot.

“Hindi mo pwedeng mahalin ang isang tao nang hindi mo minamahal ang hilaga, silangan, timog at kanluran ng kanyang paniniwala. Kapag nagmahal ka’y dapat mong tanggapin bawat letra ng kanyang birth certificate. Kasama na doon ang kanyang libag, utot at bad breath. Pero me limit. Pantay-pantay ang ibinibigay na karapatan sa lahat ng tao upang lumigaya, o masaktan, o magpakagago, pero kapag sumara na ang mga pinto, nawasak na ang mga puso, nawala na ang mga kaluluwa at ang bilang ay umabot na sa zero, goodbye na.”

Kaya naman naiintindihan ko ang labis na tuwa ni Zechariah nang kanyang sinambit ang kanta na ating nabasa at narinig sa Gospel ngayon. Labis niyang pinapupurihan ang Diyos—ang Dakilang Mangingibig. Siya ang Diyos na patuloy na kumakabog ang dibdib sa pagmamahal sa atin. Siya ang Diyos na parating kinikilig sa bawat sandaling tayo ay makaalalang ang pangalan Niya ay sambitin at pasalamatan. At Siya rin ang Diyos na kumikirot ang puso sa bawat pagkakataong tayo ay nawawala sa ating mga sarili at nagkakasala. Ngunit sa kabila nito ay patuloy pa rin Siyang umiibig. Patuloy na kumakabog at kinikilig kahit na kumikirot. Sobrang dakila ng kanyang pagmamahal, walang limit. Dumating pa nga sa puntong pati ang kanyang bugtong na anak ay kanyang ipinadala sa sa atin dito para magkaroon tayo ng Pasko—ang pagtubos sa atin sa Kirot para tayo bumalik sa pagkabog at pagkilig.

Ang pangalawang bahagi naman ng kantang ito ni Zechariah ay para sa kanyang anak na si Juan Bautista… at pati na rin sa ating lahat na nakaaalam at nakaranas ng Dakilang Pag-ibig na ito. Ang sabi nya, “You, my child, shall be called the prophet of the Most High, for you will go before the Lord to prepare his way, to give his people knowledge of salvation by the forgiveness of their sins.” Tayo ay inaanyayahang ipagkalat ang magandang balita ng pagtupad ng pangako ng ating Panginoon na ipadadala niya ang kanyang anak na ating taga-pagligtas—Siya na papawi sa ating bawat kirot. Ang bawat isa atin ay inaanyayahang ibahagi ang love story-ng ito… ang love story natin sa ating Dakilang Mangingibig.

Ito ang kanta ni Zecharias. Isang kantang puno ng pasasalamat at pag-asa. Isang kanta ng labis na tuwa dahil isang isang nagmamahal na Diyos ang isinilang sa mundo!

Bago ako bumalik sa aking upuan, nais kong kunin ang pagkakataong ito na hawak ko ang mikropono para magpasalamat sa inyong lahat.

Unang linggo ng Setyembre nang ako ay nagdesisyong tumira dito sa Farm.

Kumabog ang dibdib. Maraming takot noong una. Maraming dahilan para magsabing “ayaw ko” o “wag na lang.” Mapapalayo ako sa aking kaibigan at pamilya, sa mga kapihang aking tinatambayan, at sa mundo na aking nakasanayan.

Kinilig sa maraming bagay. O sige na nga, pati na rin sa mga tao. Sa kabila ng mga limitasyon ng farm ay maraming bagay (at tao) ang naging dahilan ng aking maagang pagbangon sa umaga. Dagdag na ang magandang tanawin, ang mga masisipag na kasama ko sa trabaho, at ang mga professors na walang pagod sa pagpanhik dito para magturo. Ang bawat pagkumusta ko sa inyo sa tuwing tayo magkakasalubong sa daan at ang pagsagot nyo sa akin ng “OK lang, Sir” ay mga simpleng tuwa na nagtutulak sa akin para pagbutihin pa ang aking trabaho at umisip pa ng mga paraan kung paano pa natin mapabubuti ang pagtakbo ng operasyon at ng ating buhay dito sa farm.

Kumirot ang puso nang ilang ulit. Tulad ninyo ay nakakain ako ng langaw, nag-igib ng tubig na panligo at kung minalas-malas pa ay di nakaligo ng ilang araw, lumubog ang paa sa putik, nagtulak ng sasakyan, nasigawan ng mga tricycle drivers, at iba pa. At sa tingin ko ang pinakamatinding pagkirot ay ang aking pag-alis ilang araw na lang mula ngayon.

Di ko na ikukuwento ang proseso na nagdala sa akin sa desisyong magpunta dito, ngunit sa aking paglingon sa nakalipas na apat na buwan, wala akong nararamdamang pagsisisi. Babaunin ko ang ang inyong mga kuwento. Babaunin ko ang inyong mga ngiti. Magsisimula na ako sa bago kong trabaho sa January 5, kasabay din ng inyong pagsisimula sa 3rd term. Tuloy ang buhay. Alam kong magkikita-kita tayo sa mga susunod pang araw, buwan, at taon. At ako ay umaasa na kapag dumating ang araw na tayo ay magkasalubong sa daan sa Makati o kaya naman ay sa Washington DC, USA, ay mas mahaba na sa “OK lang, Sir” ang inyong magiging sagot kapag kayo ay aking kinumusta. Kwentuhan tayo. Sagot ko na ang kape.

Tandaan: ‘wag kayong matakot na umibig at piliing mamuhay nang masaya at may pag-asa. Ang Pasko ay pagpapaalala sa atin sa pagtupad sa pangako ng Dakilang Pag-ibig.

Maraming maiming maraming salamat sa inyo. Magandang umaga. Maligayang Pasko!

=====

I gave this Sharing on Day 9/9 of the 9 Mornings Prayer Service at Salikneta Farm. 🙂

Tumaya para hindi matuyo

31 Dec

Habang ako’y naglilinis at nagkakalikot ng aking email kanina ay natalisuran ko itong lumang reflection na aking isinulat noong 2005. Wala pa ang Butch Café noong mga panahong iyon kaya diretso sa email ng mga kaibigan ko ang pagbabahagi ko ng aking mga naisusulat. (Di kaya ito ang dahilan kung kaya nila ako binuyo na mag-blog na lamang? Para di makadagdag sa laman ng mga Inbox nila? Haha!)

IMG_0560

Binuksan ko ang taong 2013 sa pagsasabing 2013 is a time to jump!. Noong isinusulat ko ang post na iyon ay wala ni sa hinagap na magiging napakalaki ng magbabago sa buhay ko. At nang mabasa ko nga itong email na ito ang ay napaalalahanan ako na may ilang ulit na nga rin pala akong napaharap sa ganitong sitwasyon dati… ilang beses na rin nga pala akong tumalon at tumaya. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay naging maayos ang aking paglapag, di rin madalas na nananalo ako sa aking pagtaya. Ngunit sa kabila ng lahat ay lagi ring ipinapaalala sa akin na ilihis ng kaunti ang tingin at tutukan ang mga taong naging daan para magawa kong subukan ang mga bagay na pwede ko pang subukan at tuklasin. Sila na laging na lamang nagsasabing sige lang Sasaluhin kita… Marami kaming nasa likod mo.” Dahil sa kanila ay may nagkakaroon ako ng lakas ng loob na sumubok at sa pagsubok sa mga bagong sitwasyon at pagkakataon ay mas nakikilala ko ang aking sarili at mas lumilinaw ang daan na pwede ko pang tahakin upang mas maging mabuting tao at makaambag sa komunidad at lipunan.

Kaya naman sa pagsasara ng taong 2013, nais ko ulit magpasalamat sa lahat-lahat ng aking nakasalamuha, makakuwentuhan, nakadebate, nakatrabaho, at nakatawanan. Salamat. Salamat! 🙂

Sa pagpasok ng 2014, tara taya ulit tayo para hindi matuyo. Ang sabi nga sa akin ng isang kaibigan, “Ang kasiyahan ay nakakamit lamang pagkatapos tumaya.”

================

19 December 2005

Ito ang ika-26 na Pasko ko sa mundong ito. At sa ika-26 na Paskong ito ay nakatanggap ako ng isang napakalaking sorpresa. Isang napaka-espesyal na regalo.

—–

Bago matapos ang Nobyembre ng taong ito ay muli akong nakipagkita sa aking Spiritual Director. Mayroon akong nais ihinga at ihingi ng payo. Dumating kasi ulit ang isang pagkakataon na pakiramdam ko ay kailangan kong gumawa ng isang napakahalagang desisyon. Make or break kumbaga.

Aminado akong mahina ako pagdating sa pagdedesisyon para sa sarili ko. Kung buhay ito ng ibang tao, tulad ng isang malapit na kaibigan o kamag-anak, ay tiyak na madali akong makapagpayo. Agad-agad.

Ngunit pagdating sa aking sarili… nag-hello na si Garci ako hindi pa.

Malaki ang nakataya sa magiging desisyon ko. Maraming aasa. At kung magkamali ay maraming magdurusa.

Butch, uuwi naman ang lahat ng ito sa kung saan ka mas sasaya.

“Opo, alam ko po pero kasi di naman ganoon kasimple iyon eh. Maraming dapat iconsider sa pagpili.”

Nagdarasal ka pa ba?

“Opo.”

Saan ka mas panatag? Dama mo ba ang sinasabi puso mo?

“Alam ko po kung saan ako mas magiging masaya.”

Ano’ng pumipigil sa iyo?

“Di matutuwa ang tatay ko. Marami ang madidisappoint.”

Sino ang masusunod?

“Ako nga… pero kasi…”

Handa ka bang tumaya?

“Natatakot po ako. Baka matalo.”

Eh di matuyo ka.

“Tumaya na ako dati. Natalo lang ako. Ayoko nang mangyari ulit yon.”

Pero bakit nasa parehong sitwasyon ka ulit?

“Siguro kasi baka nag-iilusyon lang ako.”

Di ka nagtitiwala sa Diyos mo?

“Nagtitiwala. Di ko nga maintindihan eh pero dati na Niya akong inihulog. Nasaktan lang ako. Tapos nawasak. Ayoko nang maulit ang drama kong ‘I’ll pick up the pieces of my broken heart.’ Paano kung mahulog ulit ako?”

Sasaluhin kita… Marami kaming nasa likod mo.

Isang mahabang katahimikan.

Kinabukasan habang tahimik akong nagdarasal sa aking kuwarto, parehong isyu ang aking idinudulog, ay may narinig akong nagpasaya sa aking puso.

Dalawang ibon ang dumapo sa bintana at tila nag-uusap.

Panay ang huni ng mga ibon.

Tumaya ako.

—————–

December 16, 2005. 11:14 PM. Heto ang sabi sa text message na aking natanggap.

“In behalf of the DLSU Brothers’ Community, I welcome you in warmth and joy to the Aspirancy Program. Please be at the community tomorrow at 6PM for mass, confirmation of your aspirancy, contract reading, and dinner. Good night, fellow aspirant!”

Ask and it will be given (part 2 of 2)

3 Nov

The decision-making process was not easy at all. I remember bringing myself to prayer and just staring at the cross in the altar for a long time. I called for a family meeting. I talked and consulted the people who mattered. And in between prayers and talking to people, I looked for signs: in the streets, in my room, in the direction of the wind, in the way the Mercury Drug lady handed me my change, in just about anything. I only had little time to spend and so everything had to matter. It was crazy.

My family immediately gave their approval, much to my surprise. “Madali lang ang five years,” Babs said, “at saka parang di naman kami sanay na nagtitipid. Nung pumasok ka nga sa seminaryo kinaya naman namin. Parang dadaan ang yang five years tapos bawi ka na lang sa amin.” It felt good. And there was peace.

I took everything in and brought it to prayer. I made that life-changing call six hours before the deadline.

It is hard to say, especially at this point, that this is my destiny. Every morning has been a renewal of my commitment to this endeavor. Every chance I get has been a prayer to the Good Lord to make things alright.

Now that one semester is done and the next is about to begin in a few hours, I would like to take time to be grateful for all that has been and for all that will be.

: My sponsor to the law school was serious when he told me that I wouldn’t find any other scholarship like what he is ready to give me. His support, assurances, and appreciation even of my little successes in the recitations, exams, and just about anything is truly rare and extraordinary.

: My family is doing well. The resilience of Mama, Bebeth, and Babs is just admirable. They laugh at my bad recitations, they make fun of me when I get low exam scores, but they never complained about contributing more to the family to cover those that I could no longer provide. That is enough for me. I know and feel that they are with me in this journey.

: My bestest friends serve as my own pep squad and prayer warriors. They never fail to prop me up when I begin to show signs of slowing down. The lengths that they would go for financial support is incredible as well. In particular, one volunteered to pay for my monthly bills, one gives me extra for my allowance as frequently as she could, three of them bought me an iPad mini to help me in my research and writing, one who is abroad sends her support whenever she can, and they opened a Smart money card account for me so they could send me coffee-money or dinner-money whenever. The rest are just on stand by, ready to pitch in whenever we meet. I am sure that they would be embarrassed if I mention their names here but they know too well how much thankful I am for their friendship. They love hearing about my experiences and updates, they would joke about getting free legal services when I eventually become a lawyer, and their common refrain is “Pinasok mo ‘yan kaya panindigan mo yan!” but I know deep in my heart that they are just beside me no matter what happens. I wouldn’t trade any one of them for the world.

: The Catholic Educational Association of the Philippines prepared me for this journey and gave me reasons to pursue this with more conviction. They were generous enough to let me go and yet they still treat me as one of their own. They wish me well and we all eagerly await for that day when I could go back to being of service to education and to the association.

: My friends from my previous workplaces, from high school, and from our parish community who “Like” and comment on my posts on Facebook, Instagram, and Twitter, and those who send me text messages from time to time just to check on me, they are all part of the much bigger pep squad. They may not know it but they good vibes they send to me really helps a lot.

: My blockmates call me “Kuya Butch” and I’m not complaining. Law school is tough but the generosity and good will that pervades the block really helped me a lot. From notes to reviewers to tips to anything, almost everything is shared to the whole block. I also found new friends along the way. We are undergoing the same formation process in law school and I am happy to have these people to share it with.

Yes, I am making a big fuss out of this experience for there is a cause to celebrate after all! I got through an unbelievably demanding semester in law school and I have very dear people to celebrate it with. I believe that the community nurtures the vocation of each of its members and I am just really thankful for belonging in one that seeks out to nurture what I do and, at the same time, allows me to be part of theirs.

I always pray to the Good Lord to make everything alright. I am assured every time.

Ask and it will be given (part 1 of 2)

29 Oct

When, at the start of 2013, I prayed for some “holy disturbance” I never thought that the Good Lord would take it seriously.

I was more than satisfied with life back then for I had a job that I loved to bits and with good pay to boot, I just bought myself a car, I was going for my first trip to the US, I was getting better at dragonboat rowing, I was contributing significantly to my family, etc. Comfort level was at an all-time high. There were many good things going on.

But it somehow felt incomplete.

I first thought of going to law school in 2008. I was still with De La Salle Philippines at that time. But I failed UP’s Law Aptitude Exam. It was only UP or never for me then because aside from the reputation, my savings could only support UP’s tuition and fees. Nevertheless, the desire never left. I just couldn’t find enough reason to go at it.

I seriously reconsidered in 2012. By then I was already doing advocacy work for the Catholic Educational Association of the Philippines. The engagement opened up new worlds to me. I was exposed to public policy advocacy and attended meetings and discussions in the Congress, the Senate, DepEd, CHED, and other venues where representation for private Catholic schools needed it. Over time, the desire to be able to do more and to be of better service grew. And I thought that going to law school was the next logical step for me to take. Moreover, my savings then could possibly support one year at the Ateneo Law School should I opt to study there. I plan to be a working student, my income could surely handle the succeeding years.

But I also thought of buying a car. I was taking Graduate studies in Development Communication in UP during that time so I thought that would do in lieu of law studies. Law school was relegated to the back burner once more.

However, after the Leadership Institute for Legislative Advocacy in Washington, D.C., back in January I brought home with me another bout with law school. It was much more serious this time. I was offered a full scholarship to study law at the Ateneo Law School.
It was indeed a big blessing but it also unexpectedly upended many things in my comfortable state.

The terms of the scholarship only became clear to me three days before the enrollment. And there was one important thing that I missed out: I need to quit my job and study full time.

I only had 48 hours to decide. The offer was irresistible but the stakes were high. It was crazy. And I did the craziest thing.

In Law School vs. Butch, the persistent Law School took the third round.

I prayed for “holy disturbance” back in January. It was granted on April 10, when I became officially enrolled at the Ateneo Law School. I never imagined it to be taking such a dramatic turn. But what do I know?

“The world offers you comfort, but you were not made for comfort; you were made for goodness,” said Pope Benedict.

What do I know?

Video

Grave of the Fireflies

14 Oct

I was browsing through Pinoyexchange.com last night  when I stumbled upon one thread that asks for the members’ top animated movies of all time. Disney and Pixar movies, predictably, dominated most everyone’s list but there were a few who listed interesting titles: Grave of the Fireflies and Spirited Away. I have already seen the latter and I agree that it deserves to be on the all-time list. As a matter of fact, it had won Best Animated Feature in the 2003 Oscar Awards. The former, I learned later on, is also a Japanese film. They were all-praises for the movie but they also said it is an animated movie that you wouldn’t want to watch again. Profound but haunting and depressing, they said.

Grave of the Fireflies opens on an evening in 1945, after Japan’s surrender at the end of World War II; and in a train station, the young Seita dies alone. The rest of the movie tells us, in flashback, how things have come to this. Seita and Setsuko are two young Japanese children growing up in the waning days of World War II. Much to Seita’s pride, their father is in the Japanese navy, and they live fairly content lives in Kobe despite rationing and the other privations of war. When their mother dies from burns suffered during an American fire-bombing raid, a distant aunt takes them in — and conflict eventually forces the children to try to survive on their own. At first, Seita and his little sister enjoy their idyllic lives in the country, but harsh reality eventually settles in as Seita begins to understand the difficulties of taking care of a young child when both food and compassion are scarce. ~ Emru Townsend, Rovi

I checked if some kind soul uploaded it on Youtube. Luckily, there’s one. It’s almost midnight. I thought I needed some bedtime story.

If there’s anything I would like to add to all the positive reviews about the movie, I’d say that although I was not moved to tears like the others (but that was most probably because I watched it in low resolution, thanks to our reliable internet connection) it unexpectedly stirred my heart, left it unsettled, and I was still thinking about Seita and Setsuko and the war the morning after. The storytelling made it not hard for me to empathize with Seita and Setsuko and the animation certainly did not get in the way of the experience. The fear of war and its nasty repercussions on what would otherwise be a normal, free, and happy life haunted me and nagged at me… until now.

“Why must fireflies die so young?” asked Setsuko.

Nagging question.